Select Language / Wybierz język

AA Mityngi - Świat

mapa swiat

 

pas


 AA Mityngi - Polska i Europa

 

mapa2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 pas

 

Założyciele Wspólnoty
Anonimowych Alkoholików:

Bill W. 1895-1971
dr Bob 1879-1950

pas

Założyciele Wspólnoty Anonimowych Alkoholików: Bill W. (William Griffith Wilson 1895-1971) oraz dr Bob (Robert Halbrook Smith 1879-1950)

4

Pomysł samopomocy i wzajemnego wsparcia alkoholików zrodził się około 100 lat przed oficjalną datą powstania Wspólnoty Anonimowych Alkoholików.
W 1840 r. w Baltimore (USA) powstało Stowarzyszenie im. Waszyngtona (Washingtonian Society). Początkowo jego członkami byli tylko alkoholicy. W niedługim czasie liczba członków Stowarzyszenia przekroczyła wprawdzie 100 tysięcy, ale coraz więcej było w nim osób nie uzależnionych, polityków, działaczy społecznych i innych. Rozszerzony został też zakres działalności i zainteresowań Stowarzyszenia. Jego członkowie angażowali się w walkę o zniesienie niewolnictwa oraz inne działania polityczne i społeczne.
Bez względu na to, jak szczytne idee przyświecały jego członkom, Stowarzyszenie szybko utraciło w ten sposób zdolność pomagania alkoholikom. Jednak doświadczenie to zostało wykorzystane podczas tworzenia i redagowania VI i X Tradycji AA.
W 1908 r. z Chrześcijańskiej Wspólnoty Pierwszych Wieków (First Century Christian Fellowship) wyłoniła się tzw. Grupa Oxfordzka. Propagowała ona idee: absolutnej czystości, absolutnej miłości, absolutnej i stałej gotowości oraz absolutnej uczciwości. Według członków grupy stanowiło to istotę pierwotnego (z początków I wieku) chrześcijaństwa. Niektóre z zasad obowiązujących w Grupach Oxfordzkich włączono do Programu 12 Kroków AA. Pod zmienioną nazwą (Re-Armament Movement) Grupy Oxfordzkie istnieją gdzieniegdzie do dziś.

I tu zaczyna się właściwa historia AA. Bill W. makler giełdowy z Nowego Jorku, szukający wcześniej pomocy (z różnym skutkiem) w takiej właśnie Grupie Oxfordzkiej, w Akron (Ohio- USA), w 1935 r. spotkał dr Boba, chirurga z Akron. Obaj byli wówczas uznawani za alkoholików w beznadziejnym stanie (dr Bob nie był już nawet w stanie operować). Obaj też próbowali różnych kuracji, przebywali kilkakrotnie w szpitalach - bez jakichkolwiek efektów. Bill i Bob odbyli ze sobą kilka rozmów, mówiąc zasadniczo tylko o swoim piciu, i ze zdziwieniem stwierdzili, że te rozmowy pomagają im zachować abstynencję.
Wkrótce odkryli także, że mogą poszukać innych alkoholików i niezależnie, czy przynosi to efekt u podopiecznych czy nie, szczera rozmowa z nimi pozwala im samym zachowywać trzeźwość. Gdy grono niepijących dzięki odkryciu Billa i Boba powiększyło się do kilkudziesięciu osób postanowili spisać swe przeżycia, by w ten sposób udostępnić je większej liczbie alkoholików.
W 1939 r. wydana została podstawowa książka Wspólnoty AA - "Anonimowi Alkoholicy", której tytuł dał nazwę Wspólnocie. Tekst jej w znacznej mierze napisany przez Billa W. ukazywał sposób dzięki, któremu zachowywało trwałą trzeźwość pierwszych 100 uczestników AA. W książce tej przedstawiono również historie osobiste pierwszych zdrowiejących tą metodą alkoholików.
W oryginalnym wydaniu opowieści tych było dość dużo (wydanie IV zawierało 41 "piciorysów") i książkę szybko zaczęto nazywać Wielką Księgą. Polskie I wydanie zawierało 4 takie historie; w wydaniu II zaprezentowano 7 historii osobistych polskich alkoholików.
Wspólnota Anonimowych Alkoholików rozwijała się szybko, jednakże w miarę rozwoju pojawiało się wiele problemów, takich jak np. członkostwo, zdobywanie i podział pieniędzy, stosunki międzyludzkie, kierowanie grupami, reprezentacja na zewnątrz. Z tych burzliwych, a czasem nawet smutnych doświadczeń, powstało Dwanaście Tradycji AA opublikowanych w 1946 roku i ostatecznie zaakceptowanych przez Wspólnotę w 1950 roku.